Aikido is een uiterst effectieve vorm van zelfverdediging, waarbij de kracht van de aanval wordt gebruikt als basis voor de verdediging.
Aikido is een Japanse gevechtskunst die aan het begin van de vorige eeuw door O'sensei Morihei Ueshiba (1883-1969) is ontwikkeld. De basis van deze gevechtskunst gaat terug naar het Aiki-jutsu, een gevechtskunst uit de achtste eeuw.

Aikido is opgebouwd uit drie delen, namelijk:

“ai”	harmonie, evenwicht, ontmoeting
“ki”	energie, kracht.
“do”	de weg

Aikido is zuiver defensief en kent geen aanvalstechnieken. Aikido is moeilijk te vergelijken met andere vechtsporten.
Het belangrijkste principe van de andere vechtsporten is de competitie. De snelste en/of de sterkste is winnaar.
Aikido kent geen competitie. Het houden van Aikido-wedstrijden werd verboden door de grondlegger O’Sensei Morihei Ueshiba, omdat dit strijdig is met het Aikido-principe dat inhoudt: “geen weerstand”.

Aikido kent ter verdediging worpen en klemmen. In principe worden er geen slagen, stoten of trappen gebruikt.
De effectiviteit van aikido berust niet op spierkracht maar op het optimale gebruik van de kracht en de beweging van de tegenstander.
Het ontwikkelen van de juiste houding, de juiste beweging, van snelheid, timing en balans is daarvoor essentieel.
De natuurlijke eenvoud van aikido maakt dat het moeilijker is dan het er uitziet.

Aikido legt meer de nadruk op techniek, behendigheid en snelheid dan op kracht en uithoudingsvermogen. Hierdoor kunnen vrouwen en mannen, beginners en gevorderden gezamenlijk trainen.
Technieken worden zowel ongewapend als gewapend geoefend. De wapens zijn een houten oefenzwaard (bo-ken), een houten stok (jo) en een houten mes (tanto).